Με την υπ’ αριθμ. 786/2026 απόφαση του Ε΄ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου έγινε δεκτή η αίτηση αναίρεσης των εντολέων μας κατά της υπ’ αριθμ. 9161/2024 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχαν καταδικαστεί για το αδίκημα της μη έγκαιρης καταβολής εργατικών και  εργοδοτικών εισφορών. Ειδικότερα, σε βάρος των εντολέων μας είχε ασκηθεί ποινική δίωξη, υπό τις ιδιότητες τους ως Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου και Αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου αντίστοιχα, για το ως άνω αδίκημα, το οποίο αφορούσε πράξεις με χρόνο τέλεσης το έτος 2013, η οποία στο παρελθόν είχε ανασταλεί λόγω ρυθμίσεων που τηρούσε η οφειλέτιδα Ανώνυμη Εταιρία. Ήδη, με το άρθρο 28 παρ. 15 του ν. 4321/2015, είχε προβλεφθεί η αναστολή της ποινικής δίωξης για το αδίκημα του άρθρου 1 του α.ν. 86/1967 περί μη καταβολής εργατικών και εργοδοτικών εισφορών, σε περίπτωση ρύθμισης της σχετικής οφειλής. Ωστόσο, δεν προβλεπόταν ότι η αναστολή της ποινικής δίωξης μπορούσε να υπερβεί τον χρόνο αναστολής της παραγραφής λόγω επιδικίας, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 113 παρ. 2 ΠΚ, ήτοι τα τρία έτη για τα πλημμελήματα. Πέντε έτη αργότερα, με το άρθρο 33 του ν. 4745/2020, ο νομοθέτης όρισε ότι, σε περίπτωση αναστολής της ποινικής δίωξης λόγω ρύθμισης της οφειλής, δεν εφαρμόζεται ο ανωτέρω χρονικός περιορισμός, με αποτέλεσμα η αναστολή της παραγραφής να εκτείνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ρύθμισης. Γενομένου δεκτού του σχετικού λόγου αναίρεσής μας, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι δεν είναι δυνατή η αναδρομική εφαρμογή του άρθρου 33 του ν. 4745/2020, με το οποίο ο χρόνος της παραγραφής στις περιπτώσεις ρύθμισης της οφειλής εκτείνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ρύθμισης,  διότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το άρθρο 2 του ΠΚ. Ως εκ τούτου, ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση και έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη σε βάρος των εντολέων μας λόγω παραγραφής.