Κατηγορία: Νέα

Σε βάρος του εντολέα μας, υπό την ιδιότητα του ως εταίρου- διαχειριστή δύο ετερόρρυθμων εταιριών, σχηματίστηκε ένας ενιαίος πίνακας χρεών συνολικού ύψους 444.273.15 ευρώ.  Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης σε πρώτο βαθμό, υποβλήθηκε αρνητικός της κατηγορίας ισχυρισμός σχετικά με την έλλειψη της απαιτούμενης ιδιότητας του διαχειριστή για μέρος των επίδικων οφειλών της μιας εταιρίας. Ειδικότερα, υποστηρίχθηκε ότι οι οφειλές ύψους 197.290,14 ευρώ,  είχαν γεννηθεί και βεβαιωθεί  σε χρόνο κατά τον οποίο ο εντολέας μας δεν είχε την ιδιότητα του διαχειριστή. Με την με αριθμό 14137/2025 απόφαση του Δ΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου ο ως άνω  ισχυρισμός μας έγινε δεκτός και έτσι το ποσό μειώθηκε στις 246.983.01 ευρώ.

Ωστόσο , ήδη κατά τον χρόνο εκδίκασης της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό, η μια εκ των δύο εταιρειών είχε κηρυχθεί σε πτώχευση και κατόπιν σχετικού ισχυρισμού μας το δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 198Α του Ν. 4738/2020, ανέστειλε την ποινική διαδικασία ως προς τα χρέη που αφορούσαν την πτωχή εταιρία, ενώ για το ενιαίο της κρίσης ανέστειλε την ποινική διαδικασία για το σύνολο των οφειλών (βλ. την υπ΄αριθμ. 542/2026 απόφαση του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης).

Η εν λόγω υπόθεση αφορά το περιστατικό οπαδικης βίας σε βάρος Βούλγαρου οπαδού, το οποίο κατέληξε στον θάνατό του μετά από παράσυρσή του από το όχημα μίας εκ των κατηγορουμένων – εντολέως μας. Αρχικά η δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος της οδηγού αφορούσε την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, ωστόσο, κατόπιν νέων δεδομένων που προέκυψαν κατά το στάδιο της κύριας ανάκρισης, η κατηγορία σε βάρος της οδηγού αναβαθμίστηκε σε ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο. Κατά τον α΄ βαθμό εκδίκασης εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (με πλειοψηφία 4-3). Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης σε β΄ βαθμό ενώπιον του ΜΟΕ Θεσσαλονίκης η κατηγορούμενη τελικώς καταδικάστηκε ομόφωνα για ανθρωποκτονία με ενσυνείδητη αμέλεια. Ειδικότερα, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τα στοιχεία που αξιολογήθηκαν υπέρ της άποψης ότι η οδηγός τέλεσε το αδίκημα της ανθρωποκτονίας με ενσυνείδητη αμέλεια και όχι με ενδεχόμενο δόλο είναι τα εξής: α) το γεγονός ότι ενώ οδηγούσε το όχημα δεχόταν απειλές (χτυπήματα στο αυτοκίνητό της) από τους οπαδούς που βρίσκονταν στον χώρο, β) ότι εξαιτίας των επεισοδίων οπαδικής βίας βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, γ) ότι κινούνταν με χαμηλή ταχύτητα και με σκοπό αποφυγής των επεισοδίων, δ) ότι λίγο πριν είχε επιτυχώς καταφέρει να αποφύγει έτερο άτομο, φίλο του θύματος, ο οποίος κείτονταν στο οδόστρωμα δίπλα στο θύμα, ε) ότι κάνοντας ελιγμούς προσπάθησε (ανεπιτυχώς)  να αποφύγει  το θύμα, στ) ότι είχε οδηγική αδεξιότητα, ζ) ότι δεν ήταν οπαδός της ομάδας των (λοιπών) επιτιθέμενων, δεν είχε οπαδικό παρελθόν και καμία συμμετοχή στις πράξεις της συμπλοκής που λάμβαναν χώρα πριν και κατά τη διάρκεια του επεισοδίου και άρα δεν είχε ιδιοτελές κίνητρο. Ειδικά ως προς το κίνητρο της οδηγού, το οποίο ήταν η απομάκρυνσή της από τα εν εξελίξει επεισόδια, όπως άλλωστε είχε κριθεί και από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αυτό με βάση το σκεπτικό του ΜΟΕ Θες/κης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδιοτελές και μάλιστα να σημαίνει επιδοκιμασία του εγκληματικού αποτελέσματος καθότι η οδηγός βρισκόταν σε κατάσταση πανικού και προσπαθούσε να αποφύγει με ελιγμούς τα πεσμένα στο οδόστρωμα άτομα. Η γνώση δε της υψηλής επικινδυνότητας των ενεργειών της δεν αναιρεί την παραπάνω παραδοχή αφού –κατά το σκεπτικό της απόφασης- αυτή ανάγεται στο γνωστικό και όχι στο βουλητικό στοιχείο της πράξης.

Η εν λόγω υπόθεση χρήζει σχολιασμού καθότι αφορά ένα ζήτημα που προκύπτει συχνά σε πρακτικό επίπεδο και δεν τυγχάνει πάντα της ίδιας νομολογιακής αντιμετώπισης. Ειδικότερα, πρόκειται για περίπτωση εντολέα μας, η οποία είναι κάτοχος οχήματος στο πλαίσιο εκτέλεσης σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης, το οποίο (όχημα) κατασχέθηκε ως προϊόν εγκληματικής δραστηριότητας, στην οποία συμμετείχε τρίτο πρόσωπο, που δε σχετίζεται καθοιονδήποτε τρόπο με την μισθώτρια εταιρία.

Δεδομένου ότι η ποινική υπόθεση βρίσκεται σε στάδιο κύριας ανάκρισης, η οποία διεξάγεται από την 19^η Ανακρίτρια Αθηνών, η μισθώτρια – κάτοχος εταιρία υπέβαλε στην τελευταία αίτηση άρσης κατάσχεσης του εν λόγω οχήματος, κατ΄ άρθρο 269 παρ. 3 ΚΠΔ, ζητώντας την απόδοση του οχήματος στην ίδια άλλως και επικουρικώς στην ιδιοκτήτρια εταιρία, δηλαδή στην εκμισθώτρια δυνάμει της σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης.

Η αίτησή μας έγινε δεκτή και διατάχθηκε η απόδοση του οχήματος στην αιτούσα – μισθώτρια εταιρία, καθότι κρίθηκε ότι η διατήρηση της κατάσχεσης θα επέφερε σημαντική οικονομική ζημία στην αιτούσα από την αδυναμία εκμετάλλευσης του οχήματος, το οποίο μάλιστα ήταν πιθανό να υποστεί βλάβες από την επί μακρόν αχρησία του. Η ανυπαρξία δε ενδείξεων σε βάρος της αιτούσας για τα διερευνώμενα αδικήματα και το γεγονός ότι η άρση της κατάσχεσης δεν ασκεί επιρροή στις εκκρεμείς ανακριτικές πράξεις λήφθηκαν θετικά υπόψη στην αποδοχή της αίτησης.

Το ενδιαφέρον σκέλος της Διάταξης έγκειται στην αποδοχή του αιτήματος απόδοσης του οχήματος στην κάτοχο – αιτούσα και όχι στην εκμισθώτρια – ιδιοκτήτρια του οχήματος, υπό το πρίσμα της αρχής της αναλογικότητας και όχι υπό τη στενή γραμματική διατύπωση του αρ. 269 ΚΠΔ, η οποία αναφέρεται –αποκλειστικά και μόνο – στον κύριο των κατασχεθένων πραγμάτων.

Η ως άνω απόφαση αφορά την από 04.07.2024 συνεκδίκαση μερικότερων δικογραφιών, οι οποίες είχαν σχηματισθεί εξαιτίας της δημιουργίας οφειλών ανώνυμης εταιρίας προς τον ασφαλιστικό φορέα ΕΦΚΑ. Οι κατηγορούμενοι είχαν την ιδιότητα των διευθυνόντων συμβούλων και για το λόγο αυτόν κινήθηκε η ποινική δίωξη σε βάρος τους ως υπαίτιων του εν λόγω αδικήματος. Όλες πράξεις που τελικά συνεκδικάστηκαν αφορούσαν περιόδους από το 2012 έως το και το 2015, οι οποίες στο παρελθόν είχαν ανασταλεί λόγω των ρυθμίσεων που τηρούσε η οφειλέτιδα Ανώνυμη Εταιρία.

Από πλευράς της υπεράσπισης υποβλήθηκε αυτοτελής ισχυρισμός περί παύσης της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής δυνάμει των αρ. 2, 111-113 ΠΚ σε συνδυασμό με τα αρ. 28 παρ. 15 του ν. 4321/2015 και αρ. 33 του ν. 4745/2020. Ειδικότερα, ήδη από τις 21.03.2025 με το αρ. 28 παρ. 15 του ν. 4321/2015 είχε προβλεφθεί η αναστολή της ποινικής δίωξης του αδικήματος του αρ. 1 του α.ν. 86/1967 για την μη καταβολή εργατικών και εργοδοτικών εισφορών σε περίπτωση ρύθμισης της οφειλής.

Ωστόσο, δεν είχε προβλεφθεί ότι η αναστολή της ποινικής δίωξης θα μπορούσε να διαρκεί περισσότερο ή να παρατείνει τον χρόνο αναστολής λόγω επιδικίας, όπως αυτός προβλέπεται στο αρ 113 ΠΚ, εν προκειμένω 3 έτη για τα πλημμελήματα. Ο νομοθέτης προέβλεψε πέντε έτη αργότερα και συγκεκριμένα με την ψήφιση του αρ. 33 του ν. 4745/2020 (ΦΕΚ Α 214/06.11.2020) ότι σε περίπτωση αναστολής της ποινικής δίωξης λόγω ρύθμισης της οφειλής, τότε δεν ισχύει ο χρονικός περιορισμός της αναστολής προθεσμίας της παραγραφής του αρ. 113 παρ. 2 εδ α ΠΚ.

Στην σχολιαζόμενη υπόθεση, η οποία αφορούσε περιόδους από το 2012 έως και τον 2^ο μήνα του 2015, έγινε δεκτός ο ισχυρισμός της υπεράσπισης ότι δηλαδή δεν είναι επιτρεπτή η εφαρμογή του αρ. 33 του ν. 4745/2020 (ΦΕΚ Α 214/06.11.2020), με την οποία δε θα υπήρχε ο χρονικός περιορισμός της αναστολής της παραγραφής των 3 ετών, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το αρ. 2 του ΠΚ, το οποίο μάλιστα έχει υπενομοθετική ισχύ και για το λόγο αυτόν έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη των πράξεων λόγω παραγραφής τους.

Η υπόθεση φοροδιαφυγής που απασχόλησε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θες/κης συνοπτικά είχε τα εξής θέματα: Η κατηγορούμενη είχε μία ατομική επιχείρηση με αντικείμενο τις εξαγωγές ενδυμάτων στο εξωτερικό. Η επιχείρηση συστάθηκε το έτος 2003 και το 2006 κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης, κατόπιν σχετικής αίτησης δανειστή της. Ορίστηκε προσωρινή σύνδικος, η οποία επί 2 έτη δεν προέβη σε καμία ενέργεια για λογαριασμό της πτωχής και με απόφαση της Εισηγήτριας της Πτώχευσης αντικαταστάθηκε με άλλο σύνδικο. Το 2015, περίπου μία 10ετία μετά την κήρυξη σε πτώχευση δόθηκε εντολή ελέγχου από την αρμόδια Δ.Ο.Υ , η οποία ολοκληρώθηκε το 2017. Η κατηγορούμενη κλήθηκε να παραδώσει τα εμπορικά της βιβλία, το σύνολο των οποίων δεν είχε στη διάθεσή της γι’ αυτό και θεωρήθηκαν ανακριβή στο σύνολό τους, με αποτέλεσμα να διενεργηθεί εξωλογιστικός προσδιορισμός, σύμφωνα με τον οποία τα εισοδήματά της και κατ’ επέκταση ο ΦΠΑ προσδιορίστηκαν σε ποσά εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Με την με αριθμό 1254/2024 απόφαση του ΤΕΚ κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος του αρ. 66 παρ 1 β, 3β του ν. 4174/2013, το οποίο απαιτεί ο φορολογούμενος να ενεργεί με υπερχειλή δόλο, δηλαδή να αποκρύπτει και να μη δηλώνει στην αρμόδια φορολογική αρχή τα καθαρά φορολογητέα εισοδήματα του, γνωρίζοντας και επιδιώκοντας να αποφύγει την πληρωμή του φόρου, που αναλογεί στα αποκρυβέντα εισοδήματα. Κατά το ενδιαφέρον σκέλος του σκεπτικού, με βάση το οποίο απαλλάχθηκε της κατηγορίας η  κατηγορούμενη, η τελευταία δεν είχε υποχρέωση υποβολής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το οικονομικό έτος 2007ούτε και δήλωσης εκκαθαριστικής δήλωσης ΦΠΑ ΤΟΥ 2006, καθότι κατά τον ως άνω κρίσιμο χρόνο ήταν ήδη πτωχή και άρα οι ως άνω υποχρεώσεις βάρυναν τον διορισθέντα σύνδικο της πτώχευσης. Επίσης, συναξιολογήθηκε ότι η κατηγορούμενη κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να βοηθήσει το έργο του συνδίκου, όπως κατέθεσαν ο σύνδικος και οι αρμόδιες υπάλληλοι της Δ.Ο.Υ., ωστόσο δεν ήταν δυνατή η προσκόμιση του συνόλων των αιτηθέτων βιβλίων της επιχείρησης όχι για λόγους συγκάλυψης αλλά εξαιτίας της παρέλευσης άνω των 10 ετών από την κήρυξη της πτώχευση και της μη διάθεσης συνεργασίας του προηγούμενου λογιστή της.